Woensdag 17 juni kwam de zeillogger Balder VL 92 weer in Vlaardingen met Nieuwe Haring
Voor de tekst van het artikel, klik op "hier" of op de foto
foto: De Balder door de Julianabrug
foto: de Balder in de Oude Haven in Vlaardingen op weg naar de ligplaats
woensdag 17 juni 2026 kwam de zeillogger Balder VL92 weer in Vlaardingen terug met een volle lading nieuwe haring. De reis had geen zes, maar deze keer zelfs zeven weken geduurd. Zeven weken geleden ging de Balder, na vlaggetjesdag en buisjesdag, naar zee richting Schotland. De reis was lastig. De wind kwam uit de noord en de zee nogal onstuimig. Schipper Kees, telg uit een oud vissersgeslacht, vertelde later dat het met die tegenwind niet meeviel. Uiteindelijk zijn ze nog gaan schuilen op de rede van Lerwick op de Shetlands. Nadat het weer wat rustiger werd, konden ze toch weer naar zee en de netten uitzetten. De vangst was buitengewoon goed. De haring werd gekaakt, in het zout gezet en vervolgens in de tonnen gedaan. De tonnen gingen in het tonnenruim. De volgende dag werd de vleet weer uitgezet. En nadat schipper Kees riep “het is er van halen” kwam de bemanning uit het vrondel (vooronder) om de netten binnen te halen. Weer was de vangst geweldig goed. Zo ging het de hele tijd door. Behalve dan op zondag, de dag des Heren. Op die dag kwam iedereen bijeen in het vrondel waar de schipper voorlas uit de “Godvrezende zeeman”. Zo langzamerhand ging het schip om de zuid. Nadat het zout verzouten was, ofwel dat alle zout was gebruikt voor de haring, kon de thuisreis plaats vinden. Nu was de wind om de zuid. Weer tegenwind. Maar uiteindelijk kwam de Balder VL92 woensdagmiddag weer binnen in Vlaardingen. De bal op de toren was gehesen ten teken dat er een logger in aantocht was.
foto: Matroos Jan
foto: Schipper Kees Don aan het roer
foto: Burgemeester Frederik Zevenbergen op de sjees
Op de Westhavenkade was het een drukte van belang. De nieuwe burgemeester kwam met de sjees om te kijken of de haring van dusdanige kwaliteit was dat de haring aan de koning gepresenteerd kon worden. De Balder meerde aan op zijn vaste ligplaats. De reder stond al te wachten en was benieuwd hoe de vangst geweest was. Schipper Kees vertelde de reder dat er goed was gevangen en de bemanning het goed maakte. Een van de matrozen had in zijn hand gesneden en er was wat kleine schade.
foto: keurmeester Piet Maat in afwachting van het schip
Het eerste vaatje kwam aan de wal en keurmeester Piet Maat stond al klaar om de ton open te maken en de haring te keuren.
foto: burgemeester Frederik Zevenbergen keurt de haring
De haring was weer van uitmuntende kwaliteit, wat bevestigd werd door de burgemeester. De heren waren het gelukkig met elkaar eens
Foto: Shantykoor "de Vlaardingse Muiters" ondersteunt het geheel met muziek en vooral shanties
Het shantykoor “de Vlaardingse Muiters” zong een aantal passende zeemansliederen. De burgemeester ging op de sjees met een tonnetje haring richting de koning. Al kwam hij deze keer niet verder dan het Aanloophuis De Groene Luiken aan de Oosthavenkade. Daar vond de haring gretig afzet. De bemanning van de Balder ging met een goed gevoel met de vrouwen en kinderen naar hun eigen huis. Wachtend tot ze een seintje kregen om weer aan boord te gaan voor de volgende reis. De andere Vlaardingers gingen nog langer niet naar huis. En lieten zich de haring en het bier goed smaken. Het was weer een mooie en gezellige gebeurtenis.
Ze zeggen niet voor niets in Vlaardingen: “haring in het land, dokters aan de kant”.
English translation is as follows:
Last Wednesday, the logger Balder VL92 returned to Vlaardingen again with a full load of new herring. The trip didn’t take six, but this time even seven weeks. Seven weeks ago, after 'vlaggetjesdag and buisjesdag'', the Balder went to sea towards Scotland. The journey was tough. The wind came from the north and the sea was rather rough. Skipper Kees, a descendant of an old fishing family, later said that the headwind made it really challenging. In the end, they had to take shelter at the roads of Lerwick in the Shetlands. Once the weather calmed a bit, they could head back out to sea and set the nets. The catch was exceptionally good. The herring was gutted, salted, and then put into barrels. The barrels went into the barrel hold. The next day, the nets were set out again. And when Skipper Kees shouted, “it’s time to haul,” the crew came out of the forepeak to bring in the nets. Again, the catch was amazing. It went on like this all the time. Except on Sunday, the Lord's Day. On that day, everyone gathered in the foredeck where the skipper read aloud from the “God-fearing Sailor.” Gradually, the ship turned to the south. After the "salt had been salted", or in other words, after all the salt had been used for the herring, the home journey could take place. Now the wind was from the south. Headwind again. But eventually, the Balder VL92 arrived back in Vlaardingen on Wednesday afternoon. The ball on the tower was raised as a sign that a logger was approaching. On Westhaven Quay, it was bustling. The new mayor came in a horse-drawn carriage to check whether the herring was of such quality that it could be presented to the king. The Balder moored at its usual berth. The shipowner was already waiting and was curious about the catch. Skipper Kees told the owner that they had caught well and the crew had gotten along fine. One of the sailors had cut his hand and there was only some small damage. The first barrel arrived at the quay, and inspector Piet Maat was already ready to open the barrel and inspect the herring. The herring was once again of excellent quality, as confirmed by the mayor. The gentlemen were happily in agreement. The shanty choir “de Vlaardingse Muiters” sang a few fitting sailors' songs. The mayor rode in the horse-drawn cart with a small barrel of herring toward the king. Although this time, he didn’t get further than the Aanloophuis De Groene Luiken on Oosthavenkade. There, the herring was eagerly taken. The crew of the Balder went home with their women and children feeling good, waiting for a signal to go back on board for the next voyage. The other people of Vlaardingen didn’t head home for a while either. They really enjoyed the herring and beer. It was once again a nice and cozy event. It’s no wonder they say in Vlaardingen: 'Herring ashore, doctors stand aside.'